sobe!

dünya bana kücük yer edinemiyorum!

barındığım sehrin toprak kokusuna alıstığım anda baska baska memleketten gelen bir rüzgarın arkasına saklanıp farklı farklı sehirlere gidesim geliyor.

cok mu kalabalığız yoksa!

soluduğumuz hava ortamda oksijenini yitiriyormussacsına düsünceye kapılıorum.
kalabalıkları ben olusturuyorum aslında.
özenle hayatıma burunlarını sokmalarına imkan verip sümüklerini de alet etmelerine
izin veriyorum.

yine sil bastan hayat beni cağırıyor kacasım geliyor..

sonra yalnızlığımı da sırtıma alıp parmak uclarıma basarak yürüdüğüm yollardaki izlere bakına bakına gidiyorum.hayatımın seneryosunu izleyebileceğim en yüksek dağı bulup hayal bulutuna binip tırmanıyorum.ufukta yasam cizgilerim var!

seyre dalıyorum...

hayatımın kısa filmini izlerken montaj hatalarını kesfetmeye calısıyorum.
sonra kendimin arkasına saklanmıs beni sobeliyorum.
ebe yapıorum rolleri değistiriyoruz.
bi de yasamın penceresinden sen bak bakalım yer edinebilecek misin ?